پرزیدنت احمدی نژاد در گفت و گوی خود با رسانه ها در نیویورک، در پاسخ به سوالی درخصوص ادامه تحریم های اقتصادی ایران گفته است :
"تحریم ها یک نوع انتقام از ملت یک کشور است زیرا مسئولان کشور در تامین نیازهای خود با مشکلی مواجه نمی شوند."
حرفهای ایشان کاملا منطقی است و اتفاقا مشکل این جاست که چرا این قدر منطقی؟ چرا مسئولان دولت در تامین نیازهای خود احساس فشار و ناراحتی نمی کنند ؟ مگر آنان جزء ملت نیستند؟ مگر دولت مردمی نیست ؟ مگر وزرا نوکر ملت نیستند؟ از کشورهای غربی و امریکا جای تعجب نیست که درد مردم و فقر و فلاکت ملل جهان سوم را نفهمند چون تمام شکوه و عظمت و ثروت شان از غارت منابع و امکانات جهان سوم ناشی می شود و مشتی ثروتمند بی انصاف و فاقد انسانیت اقتصاد جهانی را می چرخاند ؛ ولی چرا باید مسئولان دولتی ما در میان آمار و ارقام زندگی کنند و نتوانند ناله ها و دردهای کسانی را که ماهی با صد یا دویست هزار تومان زندگی می کنند و گرمکن ندارند بشنوند ؛ کسانی که یک کیلو گوشت برایشان رویای شاهانه است ؛ هنگامی که می خواهند یارانه ها را بگیرند صف های بزرگی جلو عابربانک ها تشکیل می دهند ؛ کسانی که در صف های طویل مرغ یخ زده صف می کشند و باعث تمسخر خبرنگاران خارجی قرار می گیرند ؛

آیا عظمت و شکوه تمدن ایران این است؟ آیا این نوع زندگی شایسته ملت بزرگ ایران است ؟ مخصوصا با سرمایه چند ده میلیاردی فروش نفت در سالهای اخیر که به اندازه کل تاریخ نفت ایران ارزش اقتصادی داشته است ؟

احمدی نژاد در سازمان ملل :"آدمیان شایسته چنین وضعی نیستند و خداوند حکیم و مهربان که همه انسانها را دوست دارد چنین وضعی را نپسندیده است.او از انسان که بالاترین مخلوق اوست خواسته است که بهترین و زیباترین زندگی همراه با عدالت و عشق و کرامت را در زمین بر پا کند، پس باید چاره ای اندیشید."

مردمی که از زباله ها برای خود دنبال غذا می گردند و تا شب همه زباله های شهر را می گردند ؛ مردمی که شب با نگرانی و اضطراب و دلهره و وحشت می خوابند و صبح که از خواب بیدار می شوند تا یک لیوان شیر بخورند پول دیروزشان امروز بی اعتبار و جیب هایشان خالی شده است ؛
چون قیمت همه اجناس از شیر مرغ تا کفن مردگان آنلاین و عین طلا و دلار لحظه ای تغییر می یابد ؛ حتی قیمت سیب زمینی و پیاز و یک جاروی حیاط به مذاکرات پنج به علاوه یک و قیمت دلار مربوط می شود ؛ گور پدر بی بی سی و صدای آمریکا ....من دردهای خودمان را می گویم و به آنها ربطی ندارد....
کجاست ناله های علی در کوفه که می گفت :چگونه من به خود امیرالمومنین بگویم و شب سیر بخوابم و در اطراف عربستان شاهد شکم های گرسنه باشم؟ آیا علی را نداریم یا شکم های گرسنه را یا غیرت و انسانیت و احساس درد را ؟ اینها که شایعات و سیاه بازی رسانه های غرب و شرق نیست !اینها صدای دلهای بازنشستگانی است که در اجاره خانه خود مانده اند و از دیدن نوه های خود شرم دارند .چون پولی ندارند که برایشان یک دانه آب نبات بخرند .
شاید انبوه سازان مشکل زیادی نداشته باشند و در شمال تهران وضع و حال بر و بچه ها بد نباشد.همان طور که وضع و حال روئسای بانک ها بد نیست ؛ استانداران و فرمانداران هم از لحاظ خانه و وام بانکی مشکلی ندارند و نان خشک نمی خورند .  همان طور که مدیر عامل سابق بانک ملی یعنی برادر زحمتکش دولت خدمتگزار ، خاوری در کانادا خاویار می خورد و وضع قصر و ویلایش هم بد نیست و به خاطر عشق و علاقه به صله ارحام و دیدن پسر میلیاردرش به آنجا هجرت کرده است.ان شاء الله که بالاخره دکتر احمدی نژاد چند جلسه آخر دولت را در باره عدالت و عظمت تمدن ایران سخنرانی های خوبی داشته باشند و مشکلات اقتصادی کشور کلا حل شود ؛ بلکه دو ریالی هم نصیب فقیر فقرایی مثل ما شد و لا اقل مسئولان که درد ما را نفهمیدند لا اقل ما درد آنها را بفهمیم . دیروز گدایی دعا می کرد و می گفت : خدا یک عقلی به این معجزه قرن ، دکتر احمدی نژاد و پولی به ما بدهد و مشکلات ملت و دولت حل شود و چشم آمریکا کور شود.ما هم به همین دعا آمین می گوییم و امید استجابت داریم .آمین یا رب العالمین...

پ.ن : اینجا هم محلی ست که احساس می کنم هنوز فتح نشده است و من تجربه ها و دل نوشته هایم را با دیگر دوستان به اشتراک می گذارم...دوستانی که مایل باشند رمز را در اختیارشان می گذارم.در ادامه مطلب